به نام خدا

                                                       لقمانی

این ساعت روح مادرم شاد و خدا رحمت کنه تمام رفتگان شما مردم خوب کازرون که انصافاً کمتر انسان هایی را می توان مانند شما یافت که خیلی با معرفت و با وفا و با غیرت هستین، و بیشتر اوقات آدم به کازرونی بودن خودش افتخار می کنه و به خودش می باله که زاده ی این قسمت از خاک ایران عزیزه!

آدم وقتی در بعضی از مراسم یا مناسبت ها در بین این مردم با وفا و با صفا قرار می گیره احساس غرور بهش دست می ده، بین مردم همین کوچه و خیابون و همین محله ها، مردمی که فقیر و غنی و دارا و ندارشون در این مناسبت ها با هم فرق ندارن! مردمی که رئیس و کارمند و کارگر و کارفرما در کنار هم و بدون احساس و اهمیت جایگاه و رده های شغلی شون یک جا و برای احترام به یک شخص یا یک خانواده جمع می شن، مخصوصاً در این بین چهره ها و شخصیت هایی حضور دارن که همگی در پست و منصبی که دارن به نوعی از نخبگان شهرستان هستن، عجب مردمی داریم که باید گفت قربون مرام و معرفت شون!

حالا همین مردم خدا نکنه که یکی از هم شهریان شون را از دست بدن که دور از جون شون انگار یکی از خانواده ی خودشون فوت کرده از بس که با مرام و از بس که مردم دار و هم یار و غم خوار هم هستن!

همین چهل روز پبش بود که یکی از انسان های خوب، یکی از آموزگاران، یکی از معلمین، یکی از سادات، یک فرد از جمع یک با اصالت ترین خانواده ی کازرونی چشم از دنیا بر دوخت و به دیار باقی شتافت، شخصی که از شنیدن مرگش همه بهت زده شدیم، نه این که آغوی لقمانی! نباید می مرد و نباید فوت می کرد! به خاطر این که بعضی از افراد حیفه که زود بمیرن، و حیفه که از بین ما به این زودی برن چون یه جورایی با بقیه فرق دارن! و به خاطر مردم داری شون مردم هم دوست شون دارن و مردم به خانواده شون علاقه دارن و وقتی که دار فانی را وداع می گن مردم خیلی ناراحت و افسرده خاطر می شن که اونا را از دست دادن خصوصاً اگه اون فرد از سادات باشه چون این مردم به این خانواده ها علاقه دارن و علاقه شون از روی ارادتیه که به خاندان پیامبر اکرم (ص) و ائمه ی اطهار دارن! علاقه ای که به مادر این آدما یعنی جضرت فاطمه ی زهرا (س) دارن، علاقه ای که به سالار و سید شهیدان کربلا امام حسین (ع ) دارن! و این مرحوم در این اربیعن حسینی به زیارت جدش شتافت!

افراد این خانواده ها وقتی وارد یه جمع می شن مردم به احترام شون از جا بلند می شن، زن و مرد هم نداره چون سیده شون هم مثل سیدشون سرور و بزرگن ! وقتی می خوان وارد یه جایی بشن یا از یه جایی بیرون بیان مردم می ایستن تا اینا اول وارد یا خارج بشن، توی زورخانه ها زنگ ها برای اینا به صدا در می یاد، توی گود ورزش ابتدا اینا باید میدان دار باشن! مردم قسم راست شون به سر جد این افراده که قربون جدشون برم! مردم توی مجالس با اجازه ی این سادات صحبت شون را شروع می کنن، توی جبهه ها این آدم ها حرف شون حرف و عمل شون مورد تأیید همه بود و مردم به احترام این انسان هاست که در کوچه و بازار دست به سینه می ایستن!

آغوی  لقمانی از بین ما رفت ولی مردم شهرستان کازرون به احترام خانواده اش براش سنگ تموم گذاشتن و در تشییع جنازه ی این زنده یاد با خانوادش هم دردی و هم یاری و در کفن و دفنش مساعدت و همکاری کردن و با حزن و اندوه غمگین شدن و اشک ناراحتی به گوشه ی چشم شون اومد و در مجلس سوم و هفته ی اون زنده یاد با شور و حرارت وصف ناپذیر و از صمیم قلب به خانواده اش تسلیت گفتن! اون روز حزن انگیز سید محمد نوربخش موج می زد از مردمی که از همه ی محله ها و شهر ها و بخش ها و روستاهای اطراف برای مراسم تشییع جنازه و عرض تسلیت با این خانواده ی داغدار اومده بودن، خدا نکنه که کسی یا خانواده ای عزیزش را از دست بده مخصوصاً بزرگتری که یه پدر خوب و یه برادر بزرگ و یه همسر مهربون بوده خیلی تأسف برانگیزه، و یه شهری از فوت آن مرحوم ناراحت شدن، کسی که بزرگ محله است! کسی که بزرگ فامیله! کسی که معلم بوده، معلم من و برادرم و همسرم و فک و فامیلم و مطمئناً معلم خیلی از شما هم شهریان عزیز بوده، کسی که ما شاگرد کلاسش بودیم و چیزی جز خوبی و اصالت و بزرگ منشی ازش ندیده بودیم!

این سید جلیل القدر از خانواده ی بزرگ لقمانی و طبیبی و دیگر سادات بزرگ شهرستان بود که همه ی ما در سوگش به غم نشستیم، روحش شاد چه بی سر و صدا جان را به جان آفرین تسلیم کرد و چه خاضعانه مرد، و چه راحت! و خدا را شاهد می گیرم که آدم به این نوع  رفتن حسادت می کنه! و درود به شرف مردم کازرون که هیچ وقت در غم و غصه و ناراحتی، خویشاوندان و دوستان و هم کاران و همسایگان و هم شهریان خودشون را تنها نمی ذارن!

سید عنایت اله مثل همه ی انسان هایی که به دنیا می یان و بزرگ می شن و می میرن از دنیا رفت، و همه ی ما هم سر وقت خودش و سر وعده ی خداوند که یک لحظه پیش و پس نخواهد شد این زندگی فانی را ترک می کنیم و پیش خدا می ریم اما اون چیزی که مهمه نام نیکی هست که از ما باقی می مونه! یعنی رفتار و کردار ما در دنیاست که توشه ی آخرت مون می شه و این سید توی دل مردم جا داشت و خوب زندگی کرده بود که می تونه برای ما درس باشه! چون اون مرحوم به کسی بد نکرده بود و بی آزار بود؛ مردم به این خانواده ارادت دارن چون به پیامبر (ص) که اولین سید عالم هستی ست عشق می ورزن! و این خانواده ی با اصالت  مثل خیلی از خانواده های خوب و سرشناس شهرستان مردم را دوست داشتن و به همین دلیل خیلی از بزرگان و سرشناسان و فرهیختگان شهرستان از سرتاسر ایران به مراسم تشییع چنازه ی این سید بزرگوار اومده بودن، اول از همه به احترام جدش و بعد به احترام خودش و خانوادش و به احترام فرزندش! و مهمتر به احترام شغلش که معلمی بود! که چه قدر این معلم ها و آموزگاران و آموزش و پرورشی ها جایگاه خوبی بین مردم دارن! بیایید تا مردم دار باشیم و مهربان و متواضع، باقی بقای عمرتان، التماس دعا! خلاص!!